Αγαπητοί μου ενορίτες, αγαπητοί γονείς, αγαπημένα μου παιδιά,
Ξεκινά μια καινούργια σχολική χρονιά. Ένα καινούργιο ταξίδι.

Τα σχολεία ανοίγουν, οι τάξεις γεμίζουν ξανά φωνές, τα βιβλία ανοίγουν, οι δάσκαλοι παίρνουν τη θέση τους και οι γονείς ετοιμάζονται να σταθούν για ακόμη μία χρονιά δίπλα στα παιδιά τους.
Και εμείς, ως Εκκλησία, βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να ευχηθούμε σε όλους σας υγεία, δύναμη, φωτισμό και πρόοδο.

Θέλω όμως να σας πω και κάτι ακόμη. Κάτι που ίσως είναι πιο σημαντικό από όλα τα άλλα.
Μην ξεχάσουμε τον Θεό μέσα στη χρονιά που αρχίζει.
Γιατί τα παιδιά μας θα μάθουν γράμματα. Θα μάθουν μαθηματικά, γλώσσες, ιστορία, μουσική, αθλητισμό. Θα κάνουν πολλές δραστηριότητες. Και όλα αυτά είναι όμορφα και χρήσιμα.
Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που κανένα σχολικό βιβλίο δεν μπορεί από μόνο του να απαντήσει:
«Πώς θα γίνει το παιδί μου ένας καλός άνθρωπος; Πώς θα μάθει να αγαπά; Να συγχωρεί; Να ελπίζει; Να σηκώνεται όταν πέφτει; Να μη φοβάται;»
Εδώ έχει τη δική της ξεχωριστή θέση η οικογένεια.
Εδώ έχει τη δική του μεγάλη αποστολή το σχολείο.
Και εδώ έρχεται η Εκκλησία.
Και θα μου πείτε ίσως:
«Μα τα παιδιά έχουν τόσες δραστηριότητες! Έχουν αγγλικά, ξένες γλώσσες, αθλητισμό, μουσική, χορό, φροντιστήρια… Πότε να προλάβουν να έρθουν και στην Εκκλησία;»
Και πράγματι, τα παιδιά μας έχουν πολλά να κάνουν.
Θέλω όμως να κάνουμε μια μικρή σκέψη.
Όταν λέμε ότι το παιδί δεν έχει χρόνο για την Εκκλησία, μήπως τελικά του μαθαίνουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ότι η σχέση του με τον Θεό είναι κάτι που μπορεί να περιμένει;
Τα αγγλικά είναι χρήσιμα.
Ο αθλητισμός είναι χρήσιμος.
Η μουσική είναι όμορφη.
Οι γνώσεις είναι απαραίτητες.
Αλλά η ψυχή του παιδιού μας;
Ποιος θα τη φροντίσει;
Κανείς δεν λέει να σταματήσουν τα παιδιά τις δραστηριότητές τους. Δεν είναι αυτό το μήνυμα.
Το μήνυμα είναι άλλο:
Μέσα σε όλα όσα κάνουμε, να μη χάσουμε αυτό που είναι το πιο σημαντικό.
Και η Κυριακή δεν είναι μια ημέρα σαν όλες τις άλλες.
Η Κυριακή είναι η ημέρα που ο Χριστός μάς περιμένει.
Δεν μας περιμένει επειδή είναι υποχρεωμένος.
Δεν μας περιμένει για να μας μαλώσει.
Μας περιμένει επειδή μας αγαπά.
Η Θεία Λειτουργία δεν είναι απλώς μια συνήθεια που κληρονομήσαμε από τους παππούδες μας.
Είναι η συνάντησή μας με τον Χριστό.
Και ακριβώς γι’ αυτό, θέλω να κάνω μια μικρή παράκληση προς τους γονείς.
Ξέρω πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι σήμερα το πρόγραμμα μιας οικογένειας. Ξέρω ότι υπάρχουν υποχρεώσεις, δουλειές, σχολείο, δραστηριότητες και πολλές φορές η Κυριακή είναι η μοναδική ημέρα που όλοι μπορούν να ξεκουραστούν.
Ας προσπαθήσουμε όμως, όσο μπορούμε, να κρατήσουμε μια θέση και για την Εκκλησία μέσα στην εβδομάδα μας.
Όχι από υποχρέωση.
Αλλά ως μια μικρή στάση μέσα στην ένταση της ζωής.
Μια ώρα όπου η οικογένεια θα σταθεί μπροστά στον Θεό.
Μια ώρα όπου θα αφήσουμε για λίγο στην άκρη όλα όσα μας απασχολούν.
Μια ώρα όπου θα θυμηθούμε ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το καθημερινό μας πρόγραμμα.
Και θέλω να πω κάτι ιδιαίτερα όμορφο στα παιδιά μας.
Κάθε Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, στην ενορία μας γίνεται κατηχητικό.
Είναι μια ευκαιρία να μείνουμε λίγο ακόμη όλοι μαζί, να γνωρίσουμε καλύτερα τον Χριστό, να μάθουμε για τη ζωή Του, για την Εκκλησία, για τους Αγίους μας, αλλά και να μιλήσουμε, να κάνουμε παρέα, να παίξουμε και να δημιουργήσουμε όμορφες φιλίες.
Γιατί το κατηχητικό δεν είναι ένα ακόμη μάθημα.
Είναι μια προσπάθεια να γνωρίσουμε καλύτερα Εκείνον που ήδη μας γνωρίζει και μας αγαπά.
Και θα ήθελα να το δοκιμάσετε.
Γονείς, φέρτε τα παιδιά σας.
Παιδιά, ελάτε κι εσείς με χαρά.
Δεν χρειάζεται να ξέρετε πολλά.
Δεν χρειάζεται να είστε «τέλειοι».
Δεν χρειάζεται να ξέρετε όλες τις προσευχές.
Ελάτε όπως είστε.
Σιγά σιγά, μέσα από την Εκκλησία, θα γνωρίσουμε καλύτερα τον Χριστό.
Θα μάθουμε γιατί προσευχόμαστε.
Γιατί συγχωρούμε.
Γιατί αγαπάμε.
Γιατί βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας.
Γιατί η πίστη δεν είναι κάτι που απλώς ακούμε, αλλά κάτι που προσπαθούμε να ζήσουμε.
Στους εκπαιδευτικούς μας θα ήθελα να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Γιατί ο δάσκαλος δεν γεμίζει μόνο τετράδια.
Γεμίζει ψυχές.
Μπορεί μια κουβέντα του δασκάλου να μείνει στην καρδιά ενός παιδιού για ολόκληρη τη ζωή του.
Και στα αγαπημένα μας παιδιά θέλω να πω κάτι πολύ απλό:
Ο Χριστός σας αγαπά.
Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να έρθεις στην Εκκλησία.
Μπορεί να έκανες λάθος.
Μπορεί να μάλωσες με έναν φίλο σου.
Μπορεί να στενοχώρησες τη μαμά ή τον μπαμπά σου.
Μπορεί να φοβάσαι ή να έχεις κάτι που σε απασχολεί.
Έλα στην Εκκλησία.
Πες στον Χριστό αυτό που έχεις στην καρδιά σου.
Ο Χριστός δεν απομακρύνεται από εμάς όταν πέφτουμε. Περιμένει να σηκωθούμε και να γυρίσουμε κοντά Του.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, όταν εμφανίστηκε στον κόσμο, είχε ένα σύντομο αλλά συγκλονιστικό μήνυμα:
«Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».
«Μετανοείτε, γιατί έφτασε η Βασιλεία του Θεού».
Και πολλές φορές σκέφτομαι:
Αν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ερχόταν σήμερα ανάμεσά μας, τι θα μας έλεγε;
Ίσως να μας έλεγε:
«Γονείς, μέσα σε όλα όσα προσφέρετε στα παιδιά σας, μην ξεχάσετε να τους προσφέρετε και την ευκαιρία να γνωρίσουν τον Θεό».
«Δάσκαλοι, διδάξτε στα παιδιά γράμματα, αλλά βοηθήστε τα να μάθουν και την αγάπη, την αλήθεια, τη συγχώρηση».
«Παιδιά, μη θεωρείτε την Εκκλησία μια ακόμη υποχρέωση. Εκεί βρίσκεται κάποιος που σας αγαπά περισσότερο απ’ όσο μπορείτε να φανταστείτε».
Και ίσως να μας έλεγε σε όλους:
«Μη χάσετε την ψυχή σας μέσα στην ταχύτητα της ζωής».
Γιατί η ζωή τρέχει.
Τα παιδιά μεγαλώνουν.
Οι γονείς κάποτε θα γεράσουν.
Οι ευκαιρίες περνούν.
Κάποια στιγμή θα καταλάβουμε ότι το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορούσαμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας δεν ήταν να έχουν όλα όσα ζητούσαν.