«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ,
ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται.»
Ματθ., 5, 8

10 χρόνια συμπληρώθηκαν από εκείνη την παράξενη φθινοπωρινή ημέρα, που τα νέα του αιφνίδιου και καθ’ όλα πρόωρου μισεμού σου ταξίδεψαν γοργά με τα αιγαιοπελαγίτικα μελτέμια και τον λεβάντε, φθάνοντας στα χώματα της ορεινής γενέθλιας γης σου, του Καστρίου Κυνουρίας της Αρκαδίας.

Εκεί, στις πλαγιές του αγέρωχου Πάρνωνα, γεννήθηκες μια αυγουστιάτικη ημέρα του 1954, τρίτο παιδί του Γιάννη και της Άννας, μεγάλωσες  με «…ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι…» και μονάχη έγνοια τη γλώσσα την ελληνική, όπως λέει ο Ελύτης, βοηθώντας παράλληλα στις αγροτικές εργασίες της υπερπολύτεκνης, αγαπημένης οικογένειάς σου. Ανήσυχο πνεύμα και εξαιρετικά ευρυμαθής καθώς ήσουν, με διαβάσματα που εκτείνονταν από την κλασσική και σύγχρονη λογοτεχνία και την πολιτική φιλοσοφία, μέχρι τις φυσικομαθηματικές επιστήμες, τη βυζαντινή μουσική και τη θεολογία, η ακαδημαϊκή σου πορεία προοιωνιζόταν ως μονόδρομος: αρίστευσες στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης και ετοιμάστηκες να μεταλαμπαδεύσεις το φως των γνώσεών σου στις επόμενες γενεές.

Επειδή όμως «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει» και ως γνήσια ανήσυχο πνεύμα που ήσουν, μετανάστευσες για δεκαπέντε περίπου έτη στον Καναδά και δούλεψες σε διάφορες εργασίες, υπηρετώντας παράλληλα άοκνα την εκεί γεραρά Ελληνική Κοινότητα και τα σχολεία της, καθώς και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου της πόλης Regina στην πολιτεία Saskatchewan.

Ώσπου έφθασε το νόστιμο ήμαρ και μετά τον επαναπατρισμό σου, υπηρέτησες αρχικά ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός σε Δημοτικά Σχολεία της Αρκαδίας και της Αργολίδας, ενώ το έτος 1995 έμελλε να διορισθείς ως μόνιμος δάσκαλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στις υπερήφανες εσχατιές της πατρίδας μας, στα Δωδεκάνησα. Ως γνήσιος ακρίτας και άνθρωπος ολοκληρωμένος, που ποτέ δεν αρκέστηκε στα εύκολα και στα δεδομένα, ρίζωσες αμετάκλητα και αποφασιστικά στην ανεμόεσσα Λέρο, δημιούργησες την οικογένειά σου φέρνοντας στον κόσμο τη μονάκριβη κόρη σου και ξαδέρφη μας Άννα, ενώ προσέφερες αφειδώλευτα τις γνώσεις, την ευαισθησία και την αλληλεγγύη σου σε γενιές και γενιές μαθητών, καταρτίζοντας ακέραιους ανθρώπους, όπως τρανά επιμαρτυρούν μέχρι σήμερα, δέκα χρόνια μετά την αδόκητη εκδημία σου, τόσο οι πολλοί και καλοί σου συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, όσο και το έργο αναφοράς που κατέλειπες στα Δημοτικά Σχολεία της Αγίας Μαρίνας και των Αλίντων, όλως δε ιδιαιτέρως και στο Δημοτικό Σχολείο των Αρκιών, όπου ως γνήσιος εθνοφύλακας και κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, μετέβης με χαρά στα μέσα ενός χειμώνα, προκειμένου να μη στερηθούν ούτε μέρα μάθησης τα παιδιά σου.

Η αγάπη σου για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας και τις ιερές της ακολουθίες υπήρξε παιδιόθεν βαθιά και βιωματική, ενώ η επιμελής και προσηλωμένη εκ μέρους σου μελέτη του βυζαντινού μέλους, τεκμηρίωνε την ευρυχωρία της ψυχής σου: οι ρόλοι αντιστρέφονταν με ευχέρεια και ο δάσκαλος γινόταν με ταπεινότητα μαθητής, αρετή που λίγοι άνθρωποι αυθεντικά κατέχουν.

Την ηθική σου συγκρότηση, την ευφυΐα, τη σεμνότητα, την ευγένεια και τα απειράριθμα ψυχοπνευματικά χαρίσματά σου φρονούμε ότι δύνανται ευχερώς να επιβεβαιώσουν πλειάδα ανθρώπων με τους οποίους συνοδοιπόρησες επί είκοσι έτη: οι συνενορίτες, συμψάλτες και ιερείς της ενορίας των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Αλίντων και σύμπασας της Ιεράς Μητροπόλεως Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας που με τόση αυταπάρνηση και αφοσίωση διακόνησες, οι αγαπητοί σου φίλοι και συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, οι γενεές μαθητών που μόρφωσες και προσέφερες στην κοινωνία της Ελλάδος και της Λέρου, όπου από το Σεπτέμβριο του 2016 αναπαύεσαι.

Όσο για εμάς, τα αδέρφια και τα ανίψια σου, μαζί με την κόρη σου Άννα, ξέρεις καλά ότι δεν έχουμε πάψει στιγμή να σε μνημονεύουμε. Υπάρχεις στις απλές, μα πάντα βαθυστόχαστες καλοκαιρινές συζητήσεις και απορίες μας, στις γευστικότατες πίτσες με την αυθεντική καναδική συνταγή που μας έφτιαχνες τα καλοκαίρια στο χωριό, στις θολές, γαλάζιες γραμμές του ορίζοντα πάνω από τις δίδυμες κορυφές του Μαλεβού, στις ελιές σου στον Ορθό Λαχνό και στο θρόισμα των φύλλων των καστανιών επάνω στο Ζυγό, στις παρακλήσεις της Παναγίας μας, στις ιστορίες από την παιδική σου ηλικία με το μουλάρι μας τον Κούλη, την κουκουβάγια και τη φωλιά της που κάποτε από περιέργεια σκαρφάλωσες για να δεις στην κορυφή του δέντρου.

Διότι «Δίκαιοι δε εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά Υψίστω.» (Σοφία Σολομώντος 5, 15).

Ο ανιψιός σου

Γιάννης Δ. Σαλαπάτας