«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη». Μάλλον κάπως έτσι δικαιολογούνται οι αυξημένες προσδοκίες σε σχέση με την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας, την αξιοποίηση πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, τη μονομερή ανακήρυξη Α.Ο.Ζ. κλπ.
Προφανώς πρόκειται για το σύνδρομο της «κληρονομιάς της πλούσιας θείας». Στις παλιές ελληνικές ταινίες, ο πάμπτωχος πρωταγωνιστής κερδίζει το κορίτσι των ονείρων του μόνο όταν κληρονομήσει την πλούσια, ξεχασμένη θεία από την Αμέρικα.
Ποτέ δεν είδαμε κάποιον πρωταγωνιστή να έχει μία καλή επιχειρηματική ιδέα, να παίρνει μία επιχειρηματική πρωτοβουλία, να ρισκάρει, να εργάζεται σκληρά και στο τέλος, μετά από πολλά χρόνια να δει να αποδίδουν καρπούς οι ιδέες και οι κόποι του. Όλα τα περιμένουμε έτσι απλά, χωρίς κόπο, χωρίς θυσίες και χωρίς να θίγονται κατεστημένα συμφέροντα και νοοτροπίες δεκαετιών.
Μέσα στον ωκεανό της ανοησίας που ξεχειλίζει τα Μ.Μ.Ε., το διαδίκτυο και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ξεχωρίζουμε μία καινοτόμο πρόταση, αυτή του Προέδρου του Ε.Β.Ε.Α. κ. Μίχαλου, περί δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (Ε.Ο.Ζ.) στις παραμεθόριες περιοχές της χώρας. Οι Ε.Ο.Ζ., σύμφωνα με την πρόταση αυτή, θα είναι συγκεκριμένες περιοχές της ελληνικής παραμεθορίου, στις οποίες θα ισχύει ειδικό φορολογικό καθεστώς, ειδικά προνόμια, ταχείες διαδικασίες αδειοδότησης και επίλυσης δικαστικών διαφορών. Συγκεκριμένως, η πρόταση προβλέπει μειωμένο φορολογικό συντελεστή για τις εν λόγω επιχειρήσεις, όχι ανώτερο του 10% (ο αντίστοιχος σήμερα ανά την επικράτεια είναι 20%), αδειοδότηση από ειδικό διαγραμματειακό όργανο, με τη συμμετοχή όλων των συναρμόδιων υπουργείων και περιφερειών και ειδική διοικητική επιτροπή επίλυσης διαφορών για να αποφευχθούν οι χρονοβόρες διαδικασίες επίλυσης των διαφορών που ενδέχεται να ανακύψουν. Κάποιος θα μπορούσε να προσθέσει σε αυτά και μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές, προκειμένου να μειωθεί και το μη μισθολογικό κόστος, όπως είναι και το ζητούμενο από όλο και περισσότερους τελευταία.
Σε αντάλλαγμα, οι επιχειρηματίες που θα επωφεληθούν από τις Ε.Ο.Ζ. θα αναλαμβάνουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα αποβλέπουν στην απορρόφηση εργατικού δυναμικού από τις τοπικές κοινωνίες, την προμήθεια ως επί το πλείστον ελληνικών (ή τοπικών) προϊόντων και πρώτων υλών και την απόδοση ποσοστού 0,5% των μετά φόρων κερδών στην περιφέρεια όπου βρίσκεται η Ε.Ο.Ζ., για την υποστήριξη κοινωφελών έργων και σκοπών.
Ο κορμός της πρότασης είναι ο παραπάνω, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω βελτίωση και επεξεργασία. Είναι όμως προαπαιτούμενο να αντιμετωπιστεί η πρόταση από τους κοινωνικούς εταίρους όχι με τη συνήθη δυσπιστία και κακή προαίρεση, αλλά με ευρύ πνεύμα, τόλμη και αποφασιστικότητα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αναστροφή του κλίματος στην οικονομία χωρίς την έλευση νέων κεφαλαίων, μέσω ελληνικών και ξένων επενδύσεων. Οι τελευταίες όμως δεν μπορούν να βρουν γόνιμο έδαφος όταν δαιμονοποιείται η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, όταν υπάρχει εχθρικό επενδυτικό περιβάλλον (φορολογία και ασφαλιστικοί οργανισμοί) και κυρίως όταν υπάρχει ένας διαλυμένος κρατικός μηχανισμός, μια εξαμβλωματική δημόσια διοίκηση η οποία σήπεται μέσα στη διαφθορά, την υποστελέχωση και στην αναξιοκρατία.
Θεωρώ ότι είναι υποχρέωση όλων στον τόπο μας και κυρίως του Εμπορικού Επιμελητηρίου, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και των δήμων να μελετήσουν με προσοχή την πρόταση του κ. Μίχαλου και να πρωτοστατήσουν, αν χρειαστεί, τάχιστα στην εφαρμογή της. Ζητείται υπευθυνότητα και υπέρβαση από όλους.
*Του Θανάση Παραπονιάρη, δικηγόρου
Εφημερίδα “Πνοή της Λέρου”
