Ένωση Ιατρών ΚΘΛ: "Οι φιέστες της πλειοψηφίας του ΙΣΕΚ"

Κανείς δεν αμφισβητεί την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλαν οι γιατροί και οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Λέρου για τη διάσωση του Τούρκου επιχειρηματία Ali Sabancı. Όπως κανείς δεν αμφισβητεί την επιστημονική επάρκεια, την αυταπάρνηση και την προσφορά των υγειονομικών του νοσοκομείου μας.

Όμως εύλογα γεννιέται το ερώτημα: γιατί επιλέχθηκε να στηθεί μια ειδική τελετή βράβευσης για ένα συγκεκριμένο περιστατικό που αφορούσε έναν πάμπλουτο επιχειρηματία, όταν οι ίδιοι γιατροί και οι ίδιοι εργαζόμενοι έχουν σώσει χιλιάδες ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια χωρίς ποτέ να υπάρξει αντίστοιχη αναγνώριση;

Μήπως η ζωή ενός μεγιστάνα αξίζει περισσότερο από τη ζωή ενός ψαρά, ενός ναυτικού, ενός εργάτη, ενός συνταξιούχου, ενός πρόσφυγα ή ενός παιδιού των νησιών μας;

Η απάντηση της ιατρικής επιστήμης και της ιατρικής δεοντολογίας είναι κατηγορηματική: όχι.

Η ηθική της ιατρικής δεν αναγνωρίζει ανθρώπους δύο κατηγοριών. Δεν μετρά την αξία της ανθρώπινης ζωής με βάση τον πλούτο, την κοινωνική θέση, την εθνικότητα, τη θρησκεία ή τη δύναμη που κατέχει κάποιος. Από την εποχή του Ιπποκράτη μέχρι σήμερα, ο γιατρός οφείλει να στέκεται με την ίδια ευθύνη και αφοσίωση δίπλα σε κάθε ασθενή.

Οι γιατροί του Νοσοκομείου Λέρου δεν ξεχωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με το μέγεθος του τραπεζικού τους λογαριασμού. Δίνουν την ίδια μάχη για τον ψαρά που θα ανασυρθεί τραυματισμένος από τη θάλασσα, για τον συνταξιούχο που θα υποστεί έμφραγμα, για το παιδί που θα χρειαστεί επείγουσα φροντίδα, για τον πρόσφυγα, για τον άνεργο, για τον εργαζόμενο, για τον επισκέπτη των νησιών μας. Αυτή είναι η ηθική της ιατρικής και αυτή είναι η αποστολή του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Αυτό που προκαλεί όμως είναι ότι όσοι σήμερα μοιράζουν τιμητικές πλακέτες και φωτογραφίζονται στις αίθουσες εκδηλώσεων ήταν διαχρονικά απόντες από τους πραγματικούς αγώνες των νοσοκομειακών γιατρών.

Πού ήταν ο Ιατρικός Σύλλογος Επαρχίας Καλύμνου όταν οι γιατροί της Λέρου διαδήλωναν για τις τραγικές ελλείψεις προσωπικού;

Πού ήταν όταν το νοσοκομείο έμενε χωρίς καρδιολόγο, χωρίς νεφρολόγο, χωρίς ακτινοδιαγνώστη, χωρίς νευρολόγο, με έναν αναισθησιολόγο, έναν χειρουργό,  έναν βιοπαθολόγο και έναν παθολόγο να προσπαθούν να κρατήσουν όρθιες κρίσιμες λειτουργίες;

Πού ήταν όταν οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους έδιναν μάχες για να αποτρέψουν την ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών του νοσοκομείου, όπως η σίτιση;

Πού ήταν στις κινητοποιήσεις ενάντια στην παράδοση κρίσιμων τομέων της Ψυχικής Υγείας και της Απεξάρτησης σε επιχειρηματικά συμφέροντα;

Πού ήταν στους αγώνες για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες;

Πού ήταν στις κινητοποιήσεις ενάντια στην εμπορευματοποίηση της Υγείας και στη μετατροπή του ασθενή σε πελάτη;

Πού ήταν όταν τα σωματεία και οι ενώσεις των υγειονομικών προειδοποιούσαν ότι η υποστελέχωση και η υποχρηματοδότηση θέτουν καθημερινά σε κίνδυνο ασθενείς και εργαζόμενους;

Πού ήταν στις κινητοποιήσεις για τους μισθούς, για τις εφημερίες, για τα εργασιακά δικαιώματα των νοσοκομειακών γιατρών, για τη δημόσια και δωρεάν Υγεία;

Απόντες.

Η απουσία τους δεν είναι τυχαία.

Αποτελεί πολιτική επιλογή.

Γιατί οι δυνάμεις που κυριάρχησαν όλα αυτά τα χρόνια στον ΙΣΕΚ δεν αμφισβήτησαν ποτέ την πολιτική που αντιμετωπίζει την Υγεία ως κόστος για το κράτος και πεδίο κερδοφορίας για επιχειρηματικούς ομίλους.

Αντί να συγκρουστούν με αυτή την πολιτική, λειτούργησαν ως δύναμη προσαρμογής και αποδοχής της μέσα στο ιατρικό σώμα, καλλιεργώντας τη λογική της αναμονής, της ανάθεσης και του συμβιβασμού.

Γι’ αυτό και οι νοσοκομειακοί γιατροί γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι βρέθηκαν δίπλα τους στους αγώνες και ποιοι εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχουν κάμερες, βραβεύσεις και δημόσιες σχέσεις.

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί και η χρονική συγκυρία της συγκεκριμένης εκδήλωσης. Η βράβευση πραγματοποιείται λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές του Ιατρικού Συλλόγου Επαρχίας Καλύμνου, γεγονός που εύλογα γεννά ερωτήματα για τις πραγματικές επιδιώξεις αυτής της πρωτοβουλίας.

Γιατί όσοι επί χρόνια απουσίαζαν από τις κινητοποιήσεις των νοσοκομειακών γιατρών, από τους αγώνες για τη στελέχωση των νοσοκομείων, για τους μισθούς, για τα εργασιακά δικαιώματα και για τη δημόσια Υγεία, ανακάλυψαν ξαφνικά την ανάγκη να τιμήσουν τους υγειονομικούς ακριβώς σε αυτή τη χρονική στιγμή;

Οι νοσοκομειακοί γιατροί έχουν πείρα. Γνωρίζουν να ξεχωρίζουν την ειλικρινή αναγνώριση από τις κινήσεις εντυπωσιασμού. Γνωρίζουν να ξεχωρίζουν τη συμπαράσταση στους αγώνες από τις δημόσιες σχέσεις. Και γνωρίζουν ότι η πραγματική στήριξη προς τους υγειονομικούς αποδεικνύεται στους καθημερινούς αγώνες για τα δικαιώματά τους και όχι στις προεκλογικές φιέστες.

 

Η πραγματική αναγνώριση προς τους υγειονομικούς δεν είναι οι φιέστες και οι δημόσιες σχέσεις.

Είναι οι μόνιμες προσλήψεις.

Είναι η πλήρης στελέχωση των νοσοκομείων.

Είναι η επαρκής κρατική χρηματοδότηση.

Είναι οι αξιοπρεπείς μισθοί και οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Είναι η πληρωμή όλων των δεδουλευμένων.

Είναι η αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία για όλο τον λαό.

Οι γιατροί και οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Λέρου δεν έχουν ανάγκη από χειροκροτήματα μιας ημέρας. Δεν έχουν ανάγκη από τελετές που αναδεικνύουν επιλεκτικά ένα περιστατικό επειδή αφορά έναν ισχυρό και πλούσιο άνθρωπο.

Το πραγματικό τους παράσημο βρίσκεται αλλού.

Βρίσκεται στις χιλιάδες ζωές που έχουν σώσει όλα αυτά τα χρόνια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Βρίσκεται στις αμέτρητες εφημερίες, στις διακομιδές, στις μάχες που δίνουν καθημερινά με την ασθένεια, με τις ελλείψεις και με την εγκατάλειψη του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Και εκεί κρίνεται ο καθένας.

Όχι στις αίθουσες των βραβεύσεων, αλλά στο μετερίζι του αγώνα για ένα σύγχρονο, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας που θα υπηρετεί ισότιμα κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από τον πλούτο, τη θέση ή τη δύναμή του.