Με ένα βαθιά συγκινητικό μήνυμα αποχαιρετά ο Ευάγγελος Ασβεστάς τον Νίκο Ντάλογλου, έναν άνθρωπο που συνέδεσε τη ζωή και τη δράση του με τον Σύλλογο Λερίων Πειραιά και την προσφορά προς τη Λέρο.

Μέσα από προσωπικές αναμνήσεις μιας κοινής πορείας δεκαετιών, ο Ευάγγελος Ασβεστάς αναφέρεται στις αγωνίες, στους αγώνες και στο όραμα που μοιράστηκαν για την πρόοδο του Συλλόγου και τη στήριξη του νησιού.

Θυμάται την πρώτη πρόσκληση του Νίκου Ντάλογλου, το 1983, να συμμετάσχει στις αρχαιρεσίες του Συλλόγου, τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ισχυρής φωνής των απανταχού Λερίων, την έκδοση και αποστολή της εφημερίδας σε ομογενείς σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς και ανθρώπους που συνέβαλαν καθοριστικά στην πορεία του Συλλόγου.

«Νίκο μου… φίλε μου… Πρόεδρέ μου… καλό ταξίδι. Σήμερα τελείωσαν τα πάντα», γράφει, αποχαιρετώντας έναν άνθρωπο που, όπως τονίζει, αφιέρωσε τη ζωή του στη Λέρο και στον Σύλλογο Λερίων Πειραιά.

Το μήνυμα του Ευάγγελου Ασβεστά

«Φίλε μου Νίκο…

Σήμερα νιώθω ήδη την απουσία σου. Νιώθω το κενό που αφήνει το ταξίδι σου στην αιωνιότητα. Νιώθω ότι έχασα ένα κομμάτι και του δικού μου εαυτού.

Θυμάμαι, κάπου στο 1983, όταν με κάλεσες στην Αγία Σοφία και μου ζήτησες να συμμετάσχω στις αρχαιρεσίες του Συλλόγου, λέγοντάς μου: “Έχουμε υποχρέωση, Βαγγέλη μου, να βοηθήσουμε το νησί μας, τη Λέρο μας”. Λόγια που ζέσταναν την ψυχή μου και με έκαναν να συνταχθώ με το δικό σου όνειρο.

Ακόμη θυμάμαι, στην Κολοκοτρώνη 83, την Παναγία του Κάστρου να στέκεται περήφανα απέναντί μας. Ακόμη και σήμερα εκείνη η εικόνα βρίσκεται στην ψυχή μου. Εκείνη η εικόνα και η χάρη της Παναγίας μας αποτέλεσαν το εφαλτήριο για να ξεκινήσουμε να κάνουμε κάτι για το νησί μας.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, μαζί με τον αδελφό μου, παραχωρήσαμε στον Σύλλογο το κτίριο στη συμβολή των οδών Σαλαμινομάχων και Ευκλείας, σηματοδοτώντας την έναρξη της ανοδικής πορείας του.

Αγωνίες και σκέψεις για το πώς θα μπορούσαμε να γίνουμε χρήσιμοι στον τόπο μας, στη Λέρο που λατρέψαμε, στη Λέρο, τη μεγάλη μας αγάπη.

Θυμάμαι τη σύζυγό σου να γράφει με τα χέρια της τα κείμενα της εφημερίδας μας, ώστε αυτή να φτάσει στους αδελφούς μας στην Αμερική, στην Αυστραλία και όπου υπήρχε Λεριός σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ήσουν δυναμικός και αδιαπραγμάτευτος όταν επρόκειτο για το συμφέρον της Λέρου. Σκληρός πολλές φορές, γλυκός όταν οι στόχοι μας είχαν επιτευχθεί.

Θυμάμαι τον φίλο μας, τον Λευτέρη Σκαλιέρη, να προχωρά στη μεγάλη δωρεά της βιβλιοθήκης, έπειτα από τη συζήτηση που είχαμε, προσφέροντας μια σημαντική βοήθεια στον Σύλλογό μας.

Ήταν τιμή για εμένα, την οικογένειά μου και τον αδελφό μου να βρισκόμαστε όλα αυτά τα χρόνια σε έναν Σύλλογο που πρόσφερε και εξακολουθεί να προσφέρει πάρα πολλά στο νησί μας.

Έναν Σύλλογο που, σε δύσκολες εποχές, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για την κοινωνία μας, για τα παιδιά μας και για τους απανταχού Λερίους, οι οποίοι αισθάνονται υπερήφανοι για τον Σύλλογο στον οποίο αφιέρωσες τη ζωή σου.

Φίλε Νίκο, Πρόεδρέ μου…

Με δάκρυα στα μάτια σε αποχαιρετούν όλοι όσοι σε γνώρισαν, όλοι όσοι έζησαν μαζί σου το όραμα μιας ισχυρής Λέρου μέσα από έναν Σύλλογο στον οποίο, ό,τι και αν γίνει, το όνομα “Νίκος Ντάλογλου” θα βρίσκεται για πάντα στην κορυφή.

Μιας πορείας που χτίστηκε με πολύ κόπο, με δάκρυα χαράς και λύπης και την οποία τίμησες με την πολυετή προσφορά σου.

Αιώνια ευγνώμων για την προσφορά σου στον Σύλλογό μας και στο νησί μας. Σε ευχαριστώ που με τίμησες με τη φιλία σου.

Σε ευχαριστώ που άναψες τη φλόγα της προσφοράς στη Λέρο μας.

Καλό ταξίδι, φίλε…

Ο φίλος σου,
Ευάγγελος Ασβεστάς»