Γιάννης Κωνσταντινίδης: «Η κάλπη είναι το μεγάλο τους φόβητρο»

Με άρθρο πολιτικής παρέμβασης, ο Γιάννης Κωνσταντινίδης, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Βορείων Δωδεκανήσων και τέως Αντιδήμαρχος Λέρου, τοποθετείται για τις κοινωνικές ανισότητες, την ακρίβεια, τη δυσαρέσκεια των πολιτών και τον ρόλο της δημοκρατικής συμμετοχής.

Αναφερόμενος στις κοινωνικές κινητοποιήσεις σε ευρωπαϊκές χώρες, ασκεί κριτική στην κυβερνητική πολιτική και υπογραμμίζει τη σημασία της συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες, τονίζοντας ότι η κάλπη αποτελεί το σημαντικότερο μέσο με το οποίο οι πολίτες μπορούν να ζητήσουν λογοδοσία και πολιτική αλλαγή.

Ακολουθεί το άρθρο του Γιάννη Κωνσταντινίδη:

Η φτώχεια και οι κοινωνικές διακρίσεις είναι ανοιχτές πληγές που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και υπονομεύουν τον σύγχρονο πολιτισμό. Η αντιμετώπισή τους δεν μπορεί να είναι ατομική υπόθεση. Είναι συλλογική ανάγκη και δημοκρατική ευθύνη. Η παθητική αποδοχή των ανισοτήτων οδηγεί σε μεγαλύτερη αδικία, ενώ η συνειδητή αντίδραση και η κοινή δράση ανοίγουν τον δρόμο για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Από τη Γαλλία και την Ισπανία μέχρι τη γειτονική Αλβανία, πολίτες βγαίνουν στους δρόμους για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Τα αιτήματα δεν είναι παντού ίδια: η ακρίβεια, το κόστος στέγασης, η παιδεία και η δυσπιστία απέναντι στην πολιτική εξουσία έχουν διαφορετικό βάρος σε κάθε χώρα. Κοινό στοιχείο, ωστόσο, είναι η αίσθηση ότι η καθημερινότητα γίνεται δυσκολότερη και ότι μια ολόκληρη γενιά βλέπει τις προσδοκίες της να διαψεύδονται.

Οι διεθνείς κρίσεις και οι πόλεμοι έχουν οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που συχνά πληρώνουν πολίτες χωρίς να έχουν λόγο στις αποφάσεις. Όταν, παράλληλα, οι ανισότητες διευρύνονται, η αγανάκτηση μεγαλώνει. Αυτό δεν δικαιολογεί τη βία. Η κοινωνική διαμαρτυρία, όμως, στέλνει ένα σαφές μήνυμα: οι κοινωνίες δεν αντέχουν να αντιμετωπίζονται ως απλοί θεατές των εξελίξεων.

Υπάρχουν και εκείνοι που, από την ασφάλεια του καναπέ τους, ζητούν διαρκώς «εξέγερση» και επιπλήττουν όσους δεν βγαίνουν στους δρόμους. Όμως η πολιτική συμμετοχή δεν είναι ένα σύνθημα του καφενείου ούτε αγανάκτηση στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι να μιλήσεις ανοιχτά στη γειτονιά και στη δουλειά σου, να ακούσεις τον άνθρωπο που έχει απογοητευτεί και να τον πείσεις ότι η αποχή δεν αποτελεί λύση. Στις δημοκρατίες, οι δρόμοι δίνουν φωνή στις κοινωνικές διεκδικήσεις. Οι κάλπες, όμως, δίνουν στους πολίτες τη δυνατότητα να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και να ζητήσουν λογοδοσία. Εκεί κρίνεται η εμπιστοσύνη προς τις κυβερνήσεις και εκεί μπορεί να εκφραστεί η απαίτηση για μια διαφορετική πορεία. Η διαμαρτυρία και η ψήφος δεν είναι αντίπαλες πράξεις. Είναι δύο μορφές δημοκρατικής συμμετοχής.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση οφείλει να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα της κοινωνίας, όχι να περιορίζεται σε επικοινωνιακούς υπολογισμούς. Και καθώς πλησιάζουν οι επέτειοι του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο δημόσιος διάλογος δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στον φόβο των επεισοδίων και στην πόλωση. Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει. Πώς θα βελτιωθεί η ζωή των πολιτών και πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς;

Ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως μέσο περιορισμού της πολιτικής φθοράς. Σε μια δημοκρατία, τον τελευταίο λόγο τον έχουν οι πολίτες. Και όσοι φοβούνται τη λαϊκή κρίση ξέρουν καλά γιατί: η κάλπη είναι το μεγάλο τους φόβητρο.

Γιάννης Κωνσταντινίδης

Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Βορείων Δωδεκανήσων
Τέως Αντιδήμαρχος Λέρου