Στα όπλα και πάλι οι “αγωνιστές” του 30χρονου “λαϊκού αγώνα”, μήπως και χαθεί το “μπάτε σκύλοι και αλέστε…” στην Ελλάδα του πάρτα όλα…
Ότι δεν ξέκαναν οι εργατοπατέρες τα αναλαμβάνει “αυτεπάγγελτα” ο λαϊκός αγώνας… Κανείς δεν τους εμποδίζει. Είναι δικά μας παιδιά… Αρκεί να ξεκληρίσουν την οικονομία.
Αγωνιστές που μας ετοιμάζουν μια Ελλάδα απέραντο σουβλατζίδικο. Ατέλειωτη καφετέρια… Και καφενέδες από τη μια άκρη στην άλλη. Αυτό ξέρουν αυτό θέλουν…
Διαβολεμένες συμπτώσεις θα μου πείτε. Αλλά πως γίνεται, μετά 30 χρόνια “λαϊκών αγώνων” ενάντια στο ξεπούλημα, όλα να είναι για ξεπούλημα στην ελληνική οικονομία;
Ίσως δεν φταίει ο “λαϊκός αγώνας” και οι “αγωνιστές” του. Και επειδή μπορεί να είναι όλα συμπτώσεις ας ξετυλίξουμε, άλλη μια φορά, το κουβάρι… αρχίζοντας από τις ημέρες μας και τον “εμφύλιο” των “λαϊκών αγωνιστών” με τις εγχώριες αλυσίδες τροφίμων.
2017. Μετά τις πολυεθνικές ρούχων και ηλεκτρονικών προστέθηκαν και εκείνες της διατροφής σε όσους βαρέθηκαν τη μιζέρια και την ανικανότητά μας για ανάκαμψη. Μας άδειασαν τη γωνιά. Κακό αυτό από τη μια. Αλλά από την άλλη οι εγχώριοι μικροί, κάτι Market in, My Market, Kρητικός και άλλοι μπόρεσαν να αγναντέψουν ψηλά. Θέλησαν κομμάτι από την πίτα. Κούνια που τους κούναγε. Ο “λαϊκός αγώνας” δηλητηρίασε τρόφιμα. Και έκανε γυαλιά καρφιά τα μαγαζιά σε μια από τις αλυσίδες τους… Το πρόσχημα όπως πάντα μόνο για αφελείς…
2010. Η Marfin Bank και άλλοι δύο συγκεκριμένοι όμιλοι έχουν μπει για τα καλά στον αγώνα δρόμου εξαγορών. Κάποιες Αμερικάνικές και Γερμανικές πολυεθνικές όμως χάνουν το ξεκίνημα… Μπουρλότο από τον “λαϊκό αγώνα”. Καίγεται η Marfin και οι πρώτοι άμαχοι. Παγώνουν εξαγορές, επενδύσεις, μεγάλες συγχωνεύσεις, εισαγωγές κεφαλαίων. Αλλά ο “αγώνας” δικαιώνεται…
2008. Η Ελλάδα δεν έχει πάρει χαμπάρι… την κρίση. Η κυβέρνηση παρακολουθεί την φωτιά και στο τσεκούρι του “λαϊκού αγώνα” και έτσι ανοίγει δρόμος στα συμφέροντα που περίμεναν την κρίση. Τα λεφτά φεύγουν με τσουβάλια. Θα ξαναγύριζαν ή με δραχμή ή στο ξεπούλημα. Το ξεπούλημα που ξεκινάει στις ημέρες μας…
1991. Η Ελλάδα καλύπτει για 10ετίες με την παραγωγή της το 80% των αναγκών της και σε ελαστικά αυτοκινήτων. Στην Ευρώπη λυσσομανάνε κάποιοι… Ο “λαϊκός αγώνας” διώχνει την Pirelli από την Ελλάδα. Το 1996 φεύγει και Good Year με παρόμοια προσχήματα. Εισαγωγές ελαστικών στο 100%. Ο “λαϊκός αγώνας” τα κατάφερε…
1988. Η Ελλάδα έχει εντελώς κλειστά τα σύνορά της στα λιπάσματα και σε πυρομαχικά. Μας καλύπτει η εγχώρια παραγωγή. Μια από τις λιπασματοβιομηχανίες έχει περάσει στο κράτος το 1975. Η δεύτερη κοντεύει. Η τρίτη, η Δραπετσώνα, είναι στα χέρια του Αλέξανδρου Αθανασιάδη όπως και η ΠΥΡΚΑΛ. Την 1η Μαρτίου, η 17 Νοέμβρη δολοφονεί τον Αθανασιάδη. Το 1993 οι εισαγωγές λιπασμάτων από το Ανατολικό μπλοκ, τη Γαλλία και την Ισπανία, που ήταν ακατόρθωτες, αποτελούν γεγονός σε ποσοστό κοντά στο 80%!
1986 Απρίλιος. Η Ελλάδα έχει σχέδια για “επίθεση” με την εγχώρια χαλυβουργική παραγωγή της σε όλη την Ευρώπη ξεκινώντας από την Ελβετία και την Αγγλία. Γι’ αυτό και οι Άγγλοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί τρίβουν τα χέρια τους όταν οι 17 Νοέμβρη του “λαϊκού αγώνα” δολοφονεί τον πατριάρχη και οραματιστή της ελληνικής χαλυβουργίας, Δημήτρη Αγγελόπουλο.
1986 Σεπτέμβριος. Το πρώην ναυπηγείο Νιάρχου στον Σκαραμαγκά γίνεται “ναυπηγείο του Λαού”. Άγγλοι, Κινέζοι, Σιγκαπούρη και Κορέα χοροπηδάνε από χαρά γιατί ξέρουν τι μας περιμένει… Σήμερα οι Κινέζοι προορίζονται για αφεντικά όλης της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης από Ασπρόπυργο μέχρι Ελευσίνα.
Αλλά οι πολυεθνικές θα γυρίσουν. Βεβαίως και θα γυρίσουν. Όταν όμως όλα θα αξίζουν δεκάρες. Όταν τα ακίνητα θα πουλιούνται με το τετράγωνο και όχι το τετραγωνικό… Κατά συνοικίες μαζί με σπίτια και μαγαζιά. Τότε που τα (κεντρικότατα) Εξάρχεια θα είναι έδρα και γραφεία πολυεθνικών Αμερικής, Κίνας, Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και ίσως… Ρωσίας. Αριστερό χέρι θα τα τακτοποιήσει και αυτά. Όπως και όλα τα παραπάνω που έστρωσε… (από σύμπτωση;) ο “λαϊκός αγώνας” 30 ετών. Αριστεροί θα διευκολύνουν τα ξεπουλήματα και στα Εξάρχεια. Είναι θέμα χρόνου.
Πηγή: captal.gr – Του Γιώργου Κράλογλου
