25-08-2019 Τελευταία ενημέρωση: 09:16, στις 25-08-2019

Η διαπολιτισμική ετοιμότητα των εκπαιδευτικών

Σχολιάστε το άρθρο
Κατηγορία: Επικαιρότητα
Εμφανίσεις: 758 φορές

Εισαγωγή

Στις σύγχρονες κοινωνίες, το σχολείο κατέχει σημαντικό ρόλο στην αποδοχή και την αναγνώριση της ετερότητας καθώς αποτελεί έναν από τους κύριους φορείς κοινωνικοποίησης του ατόμου. Η αυξημένη ετερότητα και πολιτισμική ποικιλία σε κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο επιβάλλει τον επαναπροσδιορισμό της εκπαίδευσης, το άνοιγμα του σχολείου, την αλλαγή των προγραμμάτων και του προσανατολισμού του στις νέες πολυπολιτισμικές συνθήκες, τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση και επανεκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Επιπλέον, η εκπαιδευτική πολιτική πρέπει να κινείται στα πλαίσια αναγνώρισης της διαφορετικότητας, της αποδοχής της και στην πλήρη αφομοίωσή της.

Ορισμός της διαπολιτισμικής ετοιμότητας των εκπαιδευτικών

            Με τον όρο «διαπολιτισμική ετοιμότητα του εκπαιδευτικού» (intercultural competence) περιγράφεται η ικανότητά του να ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες απαιτήσεις που επιβάλλει η σύνθεση του μαθητικού δυναμικού μιας τάξης μέσα στην οποία φοιτούν μαθητές με διαφορετικά γλωσσικά και κοινωνικο-πολιτισμικά χαρακτηριστικά από εκείνα των Ελλήνων μαθητών. Σύμφωνα με τον Banks (2004), στις ιδιαίτερες απαιτήσεις της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, ο εκπαιδευτικός συμβάλλει:

  • Στη διαπολιτισμοποίηση των περιεχομένων διδασκαλίας με τη χρήση αντίστοιχων παραδειγμάτων από την κουλτούρα των χωρών καταγωγής των μαθητών.
  • Στην κατανόηση από τους μαθητές των τρόπων οικοδόμησης της γνώσης και των διδακτικών ενεργειών που επιβάλλουν άρρητες πολιτιστικές προϋποθέσεις, προκαταλήψεις, καθώς και εκπαιδευτικές και κοινωνικές διακρίσεις.
  • Στη μείωση των προκαταλήψεων μέσα από αντίστοιχα περιεχόμενα και εναλλακτικά μοντέλα διδασκαλίας που επιτρέπουν την επικοινωνία, κατανόηση και σεβασμό του άλλου.
  • Στην ύπαρξη ευέλικτης σχολικής κουλτούρας που θα νομιμοποιεί την ουσιαστική συμμετοχή στα σχολικά δρώμενα των μαθητών με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο.
  • Στη δίκαιη παιδαγωγική παρέμβαση με διαφοροποίηση της διδασκαλίας, έτσι ώστε να διευκολύνει την επίδοση των μαθητών που διαφέρουν ως προς το φύλο, τη φυλή, το πολιτιστικό υπόβαθρο κτλ.

            Επιπροσθέτως, με αυτό τον όρο εννοούμε ότι, εκτός από τις γνώσεις, που οφείλει να αποκτά κάθε εκπαιδευτικός στις βασικές του σπουδές αναφορικά με τη διαπολιτισμική εκπαίδευση ή κάθε εν ενεργεία εκπαιδευτικός στα πλαίσια των προγραμμάτων επιμόρφωσης, οφείλει να κατέχει γνώσεις και δεξιότητες αναφορικά με τη μετουσίωση των θεωρητικών, επιστημονικών και ερευνητικών γνώσεών του στη διαπολιτισμική εκπαίδευση στη σχολική πράξη (Γεωργογιάννης, 2009). Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατάρτιση του εκπαιδευτικού στη διαπολιτισμική εκπαίδευση συνδέεται άμεσα με τις παραμέτρους του τρόπου διδασκαλίας και του τρόπου εκμάθησης και μάθησης.

Τέλος, στα πλαίσια της διαπολιτισμικής ετοιμότητας δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στη διαπολιτισμοποίηση των περιεχομένων της διδασκαλίας και στη συσχέτιση με τους διαφορετικούς πολιτισμούς στην τάξη και στη μείωση των προκαταλήψεων, με τη χρησιμοποίηση εναλλακτικών μοντέλων διδασκαλίας από τον εκπαιδευτικό, που επιτρέπουν τη συνεργασία, την αυτοέκφραση και την ενεργοποίηση των μαθητών (Κοσσυβάκη, 2002: 44)

Στόχοι της διαπολιτισμικής ετοιμότητας

            Ο εκπαιδευτικός στόχος της διαπολιτισμικής ετοιμότητας των Ελλήνων εκπαιδευτικών είναι «καταρχήν οι πληθυσμοί που διαφέρουν από τον ελληνικό πληθυσμό στον πολιτισμό τους, στα ήθη και τα έθιμα, στην προέλευσή τους και τη γλώσσα τους» (Γεωργογιάννης, 2009: 39). Σε αυτούς τους πληθυσμούς ανήκουν η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, οι Αθίγγανοι, οι παλιννοστούντες Έλληνες μαθητές του εξωτερικού και οι αλλοδαποί κάθε προέλευσης και γλώσσας. Τμήμα τους αποτελούν και οι ελληνόφωνοι αλλοδαποί του εξωτερικού που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επιθυμούν να έχουν μια σχέση με την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, προσδοκώντας στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και τη στενότερη σχέση με τη χώρα. Σύμφωνα με το Γεωργογιάννη (2009: 39), «προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου αποτελεί η διαμόρφωση της διαπολιτισμικής εκπαιδευτικής επάρκειας των εκπαιδευτικών, καθώς επίσης και της διαπολιτισμικής εκπαιδευτικής ετοιμότητάς τους, για να μπορούν να ανταποκριθούν με επιτυχία στο εκπαιδευτικό τους έργο με τους πληθυσμούς αυτούς».

            Στόχος του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι η ένταξη σε αυτό όλου του μαθητικού πληθυσμού με σκοπό να γίνουν ανταγωνιστικοί συμμαθητές με τους Έλληνες και να γίνουν χρήσιμοι για τον εαυτό τους και την ελληνική κοινωνία. Στόχος των εκπαιδευτικών είναι να τους διδάξουν την ελληνική γλώσσα, δηλαδή τη γλώσσα αντικειμενοποίησης των επιδόσεων του εκπαιδευτικού συστήματος, και τον ελληνικό πολιτισμό, έτσι ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στο αναλυτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα του ελληνικού σχολείου (Γεωργογιάννης, 2009). Παράλληλα, είναι σημαντική η συμβολή στη διατήρηση της δικής τους γλώσσας και των δικών τους πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Ρόλος των εκπαιδευτικών

            Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι κομβικός όσον αφορά τη διδακτική του ετοιμότητα, δηλαδή το βαθμό ανταπόκρισής του στα σύγχρονα προβλήματα που προκύπτουν στη διδακτική πράξη από τη σύγχρονη πολυπολιτισμική πραγματικότητα, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς (Μάρκου, 1998· Παπάς, 1998· Χατζηπαναγιώτου, 2001· Παπαναούμ, 2003· Ξωχέλλης, 2005). Η Ευρωπαϊκή Ένωση προτρέπει από το 1997 για την εκπαίδευση και επιμόρφωση εκπαιδευτικών σε θέματα διαπολιτισμικής παιδαγωγικής. Σύμφωνα με την Επιτροπή των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1997: 44), η διαπολιτισμική παιδαγωγική «συνιστά την αποφυγή της εθνοκεντρικής προσέγγισης της διδασκαλίας και της στερεότυπης παρουσίασης των άλλων πολιτισμών, ενθάρρυνση των μαθητών να συνειδητοποιήσουν την ύπαρξη των άλλων πολιτισμών, να κατανοούν τις ιδιαιτερότητές τους, χωρίς όμως να θεωρούν τους πολιτισμούς τους κατώτερους ή ανώτερους από εκείνον της χώρας υποδοχής». Επομένως, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν την αναγκαία ετοιμότητα σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, να χρησιμοποιούν δηλαδή κατάλληλες παιδαγωγικές μεθόδους και διδακτικές πρακτικές ώστε να κάνουν αποτελεσματικότερη τη διδασκαλία τους για το σύνολο των μαθητών (Παπαχρήστος & Παλαιολόγου, 2002).

            Αυτός ο κομβικός ρόλος αναδεικνύει την ανάγκη της διαπολιτισμικής ετοιμότητας έτσι ώστε μέσα από τη χρήση των κατάλληλων διδακτικών μεθόδων και παιδαγωγικών πρακτικών να προκύψει μια αποτελεσματική διδασκαλία η οποία απευθύνεται στο σύνολο του μαθητικού πληθυσμού (Παπαχρήστος & Παλαιολόγου, 2002· Ξωχέλλης, 2005).

Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί, στα πλαίσια της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, είναι αναγκαίο να έχουν ξεκάθαρες και σαφείς δημοκρατικές στάσεις και αξίες, ικανότητα θέασης των πραγμάτων από διάφορες πλευρές και ικανότητα λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα της πολιτισμικής ταυτότητας (Garcia & Pugh,  1992· Craft, 1996· Banks, 2001 & 2004· Γεωργογιάννης, 2009· Παπαχρήστος, 2010). Οι ίδιοι πρέπει να υποβοηθούν τους γηγενείς μαθητές ώστε να αποκτήσουν θετικές στάσεις και αντιλήψεις έναντι των άλλων πολιτισμικών ομάδων (Παπάς, 1998)

Χαρακτηριστικά των διαπολιτισμικά έτοιμων εκπαιδευτικών

Η διαπολιτισμική ετοιμότητα του εκπαιδευτικού δεν περιορίζεται στο μορφωτικό κεφάλαιο που πρέπει απαραίτητα να έχει, αλλά στις δυνατότητες μετουσίωσης της θεωρίας σε εξειδικευμένο διδακτικό σχεδιασμό και εμπλουτισμό των περιεχομένων με τις αρχές της διαπολιτισμικής αγωγής. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να αναζητά ευκαιρίες επιμόρφωσης και επαγγελματικής ανάπτυξης. Ο διαπολιτισμικά έτοιμος εκπαιδευτικός θα πρέπει να γνωρίζει την εφαρμογή των διαφόρων μεθόδων διδασκαλίας και να εφαρμόζει κατάλληλες διδακτικές μεθόδους και στρατηγικές. Επιπλέον, θα πρέπει να έχει όλες εκείνες τις ειδικές γνώσεις που αφορούν τη μετουσίωση από τον εκπαιδευτικό της θεωρίας σε πρακτική εφαρμογή και στην ικανότητα αντίδρασής του σε δεδομένες εκπαιδευτικές διαδικασίες που σχετίζονται με αλλοδαπούς και παλιννοστούντες μαθητές (Λάγιος, Μπομπαρίδου & Δασκαλάκη, 2005). Θα πρέπει να κατέχει θεωρητικές και επιστημονικές γνώσεις αναφορικά με το θέμα της διγλωσσίας. Ο ίδιος θα πρέπει να αποδέχεται τους άλλους πολιτισμούς ως άλλους και όχι κατώτερους ή ανώτερους. Τέλος, θα πρέπει να αναπτύσσει δίκτυα συνεργασίας με άτομα ή φορείς για τη στήριξη μαθητών από διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα και των οικογενειών τους (Παλαιολόγου & Ευαγγέλου, 2003).

            Σύμφωνα με διάφορες μελέτες, τα χαρακτηριστικά της διαπολιτισμικής ετοιμότητας και επάρκειας όσον αφορά συγκεκριμένους γνωστικούς, εμπειρικούς, προσωπικούς και επαγγελματικούς τομείς της διδακτικής μπορούν να προσδιοριστούν και να οριοθετηθούν σε δεκαέξι σημεία (Gay, 1985 & 1988· Banks, 1988· Banks & McGee- Banks, 1989· Lynch, Modgil & Modgil, 1992· Zeichner, 1993 & 1996· Gundara, 1994· Gorski, 2000· Παλαιολόγου & Ευαγγέλου, 2003), τα οποία είναι τα ακόλουθα:

  • Να έχει αναπτύξει κριτική αυτογνωσία σχετικά με τη δική του εθνοπολιτισμική ταυτότητα, καθώς και κατανόηση της αξίας της ταυτότητας των άλλων.
  • Να έχει αντιληφθεί τη δυναμική των προκαταλήψεων και του ρατσισμού και να μπορεί να παρεμβαίνει σε επίπεδο σχολικής τάξης.
  • Να έχει επίγνωση των σχολικών πρακτικών οι οποίες συμβάλλουν στην αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων για την πρόληψη των αρνητικών αποτελεσμάτων τους και να είναι σε θέση να εφαρμόζει διδακτικές παρεμβάσεις που να λειτουργούν αντισταθμιστικά.
  • Να προσεγγίζει με ενδιαφέρον και να λαμβάνει υπόψη του το μαθησιακό στυλ και τις προηγούμενες εμπειρίες των διαφορετικών μαθητών του, να προσπαθεί να κατανοήσει το ιδιαίτερο πολιτισμικό πλαίσιο από το οποίο προέρχονται και να τους παρέχει κίνητρα μάθησης.
  • Να έχει αναπτύξει θετικές προσδοκίες για τις δυνατότητες όλων των μαθητών του και να εφαρμόζει διδακτικές πρακτικές υψηλών γνωστικών στόχων.
  • Να δημιουργεί ένα κλίμα θετικής επικοινωνίας, μείωσης των παραδοσιακών αντιλήψεων που δημιουργούν προκαταλήψεις και να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός γόνιμου αλληλεπιδραστικού, επικοινωνιακού και συνεργατικού περιβάλλοντος μάθησης στη σχολική τάξη για όλους τους μαθητές του, το οποίο θα προάγει την κοινωνική συνοχή των ανομοιογενών ομάδων.
  • Να αναπτύσσει την αποδοχή και την ενσυναίσθηση απέναντι στους μαθητές του προσπαθώντας να κατανοήσει τις δικές του πολιτισμικές αξίες και κώδικες επικοινωνίας και να υιοθετεί σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις για την προσέγγιση του μαθητή ωε ξεχωριστού ατόμου που έχει τη δική του αξία.
  • Να αντιλαμβάνεται και να συναισθάνεται τα ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα και τις επικοινωνιακές δυσκολίες που μπορεί να εμφανίζουν οι αλλόφωνοι μαθητές.
  • Να γνωρίζει τι σημαίνουν οι έννοιες Διαπολιτισμική Παιδαγωγική και Πολυπολιτισμική Εκπαίδευση καθώς και τις μεταξύ τους ομοιότητες και διαφορές.
  • Να γνωρίζει για τις διάφορες μορφές διγλωσσίας και τους μηχανισμούς εκμάθησης μιας δεύτερης ή ξένης γλώσσας, επιπροσθέτως να μπορεί να επιλέγει και να εφαρμόζει κατάλληλες μεθόδους και τεχνικές για τη διδασκαλία των αλλόφωνων μαθητών του σχετικά με την εκμάθηση μιας δεύτερης ή ξένης γλώσσας, ανάλογα με το επίπεδο διγλωσσίας στο οποίο βρίσκονται.
  • Να γνωρίζει και να παρακολουθεί τις σύγχρονες διδακτικές μεθόδους και πρακτικές προκειμένου να διδάξει σε τάξεις με παλιννοστούντες ή αλλοδαπούς μαθητές και να μπορεί να επιλέγει και να εφαρμόζει κατάλληλες διδακτικές μεθόδους και στρατηγικές για τη γνωστική και ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών αυτών.
  • Να μπορεί να σχεδιάζει και να παράγει διδακτικό υλικό για τη διδασκαλία της ανάγνωσης και γραφής της δεύτερης ή ξένης γλώσσας για αλλόφωνους μαθητές.
  • Να μπορεί να αξιοποιεί τις νέες τεχνολογίες για τη διδασκαλία σε πολυπολιτισμικές τάξεις.
  • Να αναπτύσσει δίκτυα συνεργασίας με άτομα ή φορείς για τη στήριξη αλλόφωνων μαθητών του, οι οποίοι ενδεχομένως εμφανίζουν δυσκολίες στη μάθηση και τη συμπεριφορά, καθώς και για την υποστήριξη των οικογενειών τους, επιπλέον να αναγνωρίζει εναλλακτικούς τρόπους με τους οποίους θα μπορεί να ανατρέξει σε πηγές ανεύρεσης πληροφοριών για την αντιμετώπιση των αναγκών των διαφορετικών μαθητών του.
  • Να παρακολουθεί τα ερευνητικά δεδομένα σχετικά με τη μάθηση, τη γλωσσική ανάπτυξη και τον πολιτισμό των διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων.
  • Να αναπτύσσει τη δική του προσωπική θεωρία με βάση τη βιωματική του εμπειρία και επικοινωνία με τους μαθητές του. (Παλαιολόγου & Ευαγγέλου, 2003: 95-96)

Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε στη διαπολιτισμική εκπαίδευση των Ελλήνων εκπαιδευτικών. Ο βαθμός ενημέρωσης, κατάρτισης και επάρκειας σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών αποφοίτων παιδαγωγικών τμημάτων των ελληνικών Πανεπιστημίων είναι μικρός έως ανύπαρκτος (Καρατζιά & Σπινθουράκη, 2005). Το Πανεπιστήμιο δεν προετοιμάζει τους φοιτητές κατάλληλα για να αντιμετωπίσουν την πολυπολιτισμικότητα του σχολείου και να εφαρμόσουν στην πράξη τις γνώσεις τους. Γι’ αυτό το λόγο διαθέτουν ελάχιστη διαπολιτισμική επάρκεια και καθόλου διαπολιτισμική ετοιμότητα. Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι ελάχιστα αποτελεσματικοί ώστε να ανταποκριθούν στα διδακτικά τους καθήκοντα σε τάξεις με μαθητές γλωσσικά και πολιτισμικά διαφοροποιημένους. Αυτή η αδυναμία των εκπαιδευτικών να αντιμετωπίσουν τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των μαθητών τους, θέτει το ζήτημα της εκπαίδευσης και εν συνεχεία της ετοιμότητάς τους.

Επίλογος- Συμπεράσματα

            Στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, η σύσταση του μαθητικού πληθυσμού έχει αλλάξει και η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί πλέον συνηθισμένο χαρακτηριστικό σχεδόν κάθε σχολικής τάξης. Επομένως, το σχολείο μπροστά στη νέα πολυπολιτισμική πραγματικότητα οφείλει να προσαρμόσει το σύστημα και τους τρόπους διδασκαλίας στα νέα δεδομένα έτσι ώστε να βοηθά ουσιαστικά τους αλλοδαπούς μαθητές.            Ο ρόλος, λοιπόν, των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικός για την ομαλή ένταξη των μαθητών καθώς υλοποιεί την εκπαιδευτική πολιτική. Γι’ αυτό το λόγο είναι ιδιαίτερης σημασίας όχι μόνο η διαπολιτισμική επάρκεια αλλά και η διαπολιτισμική ετοιμότητά τους. Ο διαπολιτισμικά έτοιμος εκπαιδευτικός έχει τις θεωρητικές γνώσεις αλλά και την ικανότητα να κάνει πράξη τις αρχές της διαπολιτισμικής παιδαγωγικής στη διδασκαλία του. Επιπλέον, μπορεί να χειρίζεται με ευχέρεια θέματα που αφορούν τη διαφορετικότητα και προβλήματα που προκύπτουν από τη συνύπαρξη και αλληλεπίδραση διαφορετικών πολιτισμικά μαθητών. Τέλος, υιοθετεί μια πολυπολιτισμική προοπτική, καθιερώνει τη διαπολιτισμική συμπεριφορά στη σχολική αίθουσα και δημιουργεί θετικό ψυχολογικό κλίμα μακριά από προκαταλήψεις και ξενοφοβία για όλους τους μαθητές.

            Οι αρχές της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης πρέπει να εμπλουτίζουν όλα τα προγράμματα εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών στα Πανεπιστήμια και στους θεσμοθετημένους φορείς επιμόρφωσης.


ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΚΑΒΑΛΕΚΑ-ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΑΚΚΙΟΥ, ΛΕΡΟΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ  ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ  ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ « ΑΓ. ΚΛΙΜΕΝΤ-ΟΧΡΙΝΤΣΚΙ»-ΣΟΦΙΑ-ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ(ΑΓΓΛΟΦΩΝΟ ΤΜΗΜΑ)

ΕΞΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΕΦΗΒΩΝ-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ  ,ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΥΡΟΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

ΕΤΗΣΙΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΗ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ :ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ, ΑΠΟΔΟΧΗ, ΕΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΡΙΑ ΣΕ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΑΓΓΛΟΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΛΕΞΙΚΟ


Πείτε κάτι εδώ...
Είστε επισκέπτης
Διαφορετικά σχολιάστε ως επισκέπτης με ψευδώνυμο
Φόρτωση σχολίου... Το σχόλιο θα ανανεωθεί μετά 00:00.

Γίνετε ο πρώτος επισκέπτης που θα σχολιάσει.

Βρείτε μας στο Facebook